.RU

ogniwo piaskowca z Szerokiej (og) - SŁownik jednostek litostratygraficznych polski


ogniwo piaskowca z Szerokiej (og)



AUTOR: Iwanow (in Lefeld & al. 1985).

POCHODZENIE NAZWY: od Szerokiej Przełęczy w Tatrach Bielskich, Słowacja.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja piaskowca z Koperszadów (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: wąwóz na SE zboczu Płaczliwej Skały, koło Szerokiej Przełęczy.

WIEK: prawdopodobnie synemur dolny.

OPIS: ciemne piaskowce wapniste z czarnymi wapieniami w spągu; udział materiału piaszczystego rośnie ku stropowi. W spągu ogniwo graniczy z oliwkowozielonymi łupkami formacji z Kopieńca (fm); granica górna przebiega w spągu jasnoszarych piaskowców kwarcytowych ogniwa kwarcytów z Babosza (og). Miąższość 10 m; może przypuszczalnie dochodzić do 20–30 m w sekwencjach niezaburzonych.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Tatry Bielskie — sekwencje reglowe dolne.

UWAGI: utwory ogniwa opisywane były wcześniej jako „piaskowce wapniste i wapienie piaszczyste synemuru” (Iwanow 1973).

ogniwo piaskowca z Waksmundzkiej (og)



AUTOR: Iwanow (in Lefeld & al. 1985).

POCHODZENIE NAZWY: od Polany Waksmundzkiej leżącej między Suchym Wierchem Waksmundzkim a Koszystą w Tatrach Wschodnich.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja piaskowca z Koperszadów (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: u podnóża góry Kobylej w Tatrach Wschodnich, przy szlaku turystycznym na południe od Doliny Suchej Wody.

WIEK: synemur.

OPIS: czarne piaskowce wapniste z przewarstwieniami łupków piaszczystych; w górnej części ogniwa występują przewarstwienia czarnych margli. Granica dolna ogniwa to stopniowe przejście do ogniwa kwarcytów z Babosza (og); granica górna — stopniowe przejście w margle ogniwa wapieni z Płaśni (og). Miąższość jednostki — około 10 m; prawdopodobnie może osiągać 30–40 m w sekwencji niezaburzonej.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Tatry wschodnie — sekwencje reglowe dolne.

UWAGI: utwory ogniwa opisywane były wcześniej jako „czarne piaskowce i wapienie piaszczyste z ciemnymi łupkami synemuru” (Sokołowski 1948).

ogniwo piaskowców z Borysławia (og)



AUTOR: Kotlarczyk & Leśniak 1990.

POCHODZENIE NAZWY: od miasta Borysław (Ukraina).

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja menilitowa (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: znajduje się poza granicami Polski.

WIEK: oligocen dolny.

OPIS: grubo- i średnioławicowe piaskowce typu kliwskiego, przeławicane łupkami ilasto-krzemionkowymi; w górnej części ogniwa pojawiają się lokalnie wkładki rogowców menilitowych. Miąższość: 20–30 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Karpaty Zewnętrzne, jednostka skolska.

UWAGI: ogniwo zastępowane jest obocznie przez łupki ilaste i margliste ogniwa łupków z Jamnej Dolnej (og) lub przez ogniwo rogowców z Kotowa (og).

ogniwo piaskowców z Kominów Dudowych (og)



AUTOR: Wójcik (in Lefeld & al. 1985).

POCHODZENIE NAZWY: od skałek Kominy Dudowe w masywie Kominów Tylkowych.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja dudziniecka (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: Kliny — skałki na południowym zboczu Kominów Tylkowych.

WIEK: pliensbach.

OPIS: piaskowce zlepieńcowate, kwarcytowe, miejscami wapniste, średnio warstwowane do masywnych; cechą charakterystyczną jest obecność dużej ilości okruchów skał węglanowych, w tym — redeponowanych żółtych dolomitów noryku. Skały ogniwa są jasnoszare, szare i szaroróżowe, na powierzchniach zwietrzałych — brązowe. Granicę dolną ogniwa stanowi strop utworów piaszczysto-krynoidowych ogniwa wapieni z Kobylej Głowy (og), górną — spąg sekwencji piaszczysto-krynoidowej formacji wapienia ze Smolegowej (fm). Miąższość: 380 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Tatry — masyw Kominów Tylkowych.

UWAGI: utwory ogniwa opisywane były wcześniej jako piaskowce z Pisanej (Horwitz & Rabowski 1922; Kotański 1959; Radwański 1959).

ogniwo piaskowców z Leska (og)



AUTOR: Malata 1996 (ex post na podstawie pracy Wójcika et al. 1995).

POCHODZENIE NAZWY: od miasta Lesko.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja krośnieńska (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: w dolinie Osławy między Wielopolem a Zagórzem.

WIEK: oligocen.

OPIS: grubo- i bardzo gruboławicowe piaskowce drobnoziarniste, rozsypliwe, o barwach szarych lub popielatoszarych, z rzadkimi wkładkami ciemnoszarych łupków wapnistych lub płytkowo łupiących się wapieni laminowanych (facja łupków jasielskich); występują zwykle w najniższej części formacji krośnieńskiej (fm). Granica dolna ogniwa to strop formacji menilitowej (fm); granica górna — spąg formacji ze Strzyżowa [fm] (w jednostce skolskiej i w NE części jednostki śląskiej) lub wyższych partii formacji krośnieńskiej (fm), nie rozdzielonych na mniejsze jednostki litostratygraficzne.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Karpaty Zewnętrzne, jednostki — śląska, podśląska i skolska.

ogniwo piaskowców z Ostrego (og)



AUTOR: Malata 1996 (ex post na podstawie pracy Wójcika et al. 1995).

POCHODZENIE NAZWY: od wzgórz Ostre na wschód od Soliny.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja ze Strzyżowa (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: Ostre, grzbiet górski i kamieniołom.

WIEK: eggenburg.

OPIS: gruboławicowe piaskowice glaukonitowe (1–3 ławice). Granica dolna ogniwa przebiega w stropie formacji menilitowej (fm); granica górna — w spągu osadów cienko- i średnioławicowego fliszu ogniwa z Gór Słonnych (og).

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Karpaty Zewnętrzne — północno-wschodnia część centralnego synklinorium karpackiego i (lokalnie) wewnętrzna część jednostki skolskiej.

UWAGI: nieformalnym odpowiednikiem ogniwa jest „warstwa” piaskowca glaukonitowego z Ostrego (Wójcik et al.1995).

ogniwo pstrych łupków z Żohatyna (og)



AUTOR: Rajchel 1990.

POCHODZENIE NAZWY: od miejscowości Żohatyn koło Birczy, pow. przemyski.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja łupków pstrych (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: obszar stratotypowy — okolice Żohatyna.

WIEK: paleocen górny.

OPIS: zespół łupków ilastych, wśród których dominują łupki brudnoczerwone, szaroczerwone, wiśniowe, a niekiedy fioletowe i brunatnoczerwone, występujące w ławicach o miąższości 5–20 cm; podrzędnie mogą występować łupki zielone i popielate. Wszystkie łupki ogniwa charakteryzują się małą zwięzłością oraz dużą podatnością na wietrzenie; w profilu ogniwa parokrotnie pojawiają się soczewkowate litosomy iłów babickich, a w części wyższej — podobnie występujące litosomy piaskowców z Kosztowej; w środkowej części obecna jest parocentymetrowa ławica kremowożółtego tufitu. Liczna mikrofauna (Rhabdammina, Ammolagena, Ammodiscus, Glomospira, Rzehakina, Nodellum, Kalamopsis, Harmosina, Ammologena, Haplophragmoides). Granica dolna ogniwa ma przebieg diachroniczny: łupki ogniwa kontaktują z piaskowcami ogniwa piaskowca z Boguszówki (og), piaskowcami ogniwa z Woli Korzenieckiej (og) lub leżą na pstrych marglach typu węglowieckiego; górna granica jest nieostra, zaznaczona jedynie zmianą barwy łupków ogniwa z czerwonej na cynobrową lub jaskrawoczerwoną barwę typową dla formacji łupków pstrych (fm). Miąższość: przeciętnie 60–80 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Karpaty Zewnętrzne — jednostka skolska.

ogniwo radiolarytów z Buwałdu (og)



AUTOR: Birkenmajer 1977.

POCHODZENIE NAZWY: od skałki Buwałd koło Falsztyna (Pieniny Spiskie).

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja radiolarytów z Czajakowej (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: skałka Buwałd koło Falsztyna (między Niedzicą a Czorsztynem).

WIEK: oksford górny.

OPIS: czerwone, zwykle wapniste radiolaryty z przewarstwieniami łupków marglistych. Granica dolna ogniwa przebiega w miejscu, gdzie czerwone radiolaryty ogniwa zaczynają wyrażnie przeważać nad niżej leżącymi zielonymi radiolarytami ogniwa radiolarytów z Podmajerza (og); granica górna to spąg pierwszej ławicy wapienia bulastego formacji wapienia czorsztyńskiego (fm). Miąższość: 1–12 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Pieniny — sukcesja braniska, niedzicka, czertezicka i magurska.

UWAGI: utwory ogniwa opisywane były wcześniej jako radiolaryty czerwone (Birkenmajer 1953).

ogniwo radiolarytów z Gronia (og)



AUTOR: Birkenmajer 1977.

POCHODZENIE NAZWY: od góry Groń koło Szczawnicy.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja hulińska (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: SW zbocze góry Hulina koło Szczawnicy.

WIEK: ?alb.

OPIS: radiolaryty czarne, brązowe, zielone lub niebieskie, przewarstwione zielonymi lub czarnymi łupkami mułowcowymi oraz łupkami skrzemionkowanymi, zawierającymi liczne radiolarie; w pewnych partiach ogniwa łupki dominują nad radiolarytami. Granica dolna i górna ogniwa jest zazwyczaj tektoniczna; w niektórch miejscach granica dolna przebiega w spągu najniższej warstwy radiolarytów lub łupków krzemionkowych, a granica górna — w stropie najwyższej warstwy radiolarytowej. Miąższość: 2–6 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: sukcesja magurska wzdłuż północnego obrzeżenia Pienińskiego Pasa Skałkowego.

UWAGI: litologicznie ogniwo bardzo przypomina oksfordzkie radiolaryty ogniwa radiolarytów z Podmajerza (og). Utwory ogniwa określano wcześniej jako „czarne, zielone i niebieskie radiolaryty kredowe” (Birkenmajer 1965), „albskie radiolaryty i łupki radiolariowe” (Birkenmajer & Pazdro 1968).

ogniwo radiolarytów z Kamionki (og)



AUTOR: Birkenmajer 1977.

POCHODZENIE NAZWY: od potoku Kamionka płynącego poniżej Czajakowej Skały, Wąwóz Homole koło Jaworek (Małe Pieniny).

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja radiolarytów z Czajakowej (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: skałka Czajakowa koło Jaworek.

WIEK: oksford dolny.

OPIS: czerwone, cienkoławicowe (grubość ławic 2–10 cm) radiolaryty wapniste z przewarstwieniami łupków marglistych podobnej barwy. Granica dolna ogniwa przebiega w spągu pierwszej wkładki czerwonych radiolarytów tkwiącej w łupkach marglistych najwyższej części formacji wapienia niedzickiego (fm); granica górna — przejście radiolarytów czerwonych do radiolarytów zielonych ogniwa radiolarytów z Podmajerza (og). Miąższość: 1 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Pieniny — sukcesja niedzicka.

UWAGI: utwory ogniwa określano wcześniej jako „radiolaryty czerwone dolne” (Birkenmajer 1957c).

ogniwo radiolarytów z Podmajerza (og)



AUTOR: Birkenmajer 1977.

POCHODZENIE NAZWY: od miejscowości Podmajerz (lub Pod Majerz) poniżej wsi Niedzica w Pieninach.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja radiolarytów z Czajakowej (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: zachodnia skałka powyżej wsi Niedzica.

WIEK: oksford górny — ?kimeryd dolny.

OPIS: zielone, zwykle wapniste czerty radiolariowe z przewarstwieniami łupków marglistych o podobnej barwie. Osady ogniwa leżą na utworach formacji radiolarytów z Sokolicy (fm), wapieniach formacji wapieni z Flaków (fm) oraz radiolarytach ogniwa radiolarytów z Kamionki (og); granicę górną ogniwa stanowi spąg formacji wapienia pienińskiego (fm) lub ogniwa radiolarytów z Buwałdu (og). Miąższość: 2–40 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Pieniny — sukcesja czertezicka, niedzicka, braniska, pienińska, haligowiecka i magurska.

UWAGI: utwory ogniwa opisywane były wcześniej jako „zielone radiolaryty” (Birkenmajer 1953). Litologicznie ogniwo jest bardzo podobne do ogniwa radiolarytów z Gronia (og).

ogniwo rogowców z Kotowa (og)



AUTOR: Kotlarczyk 1985, uzupełnienia — Kotlarczyk & Leśniak 1990.

POCHODZENIE NAZWY: od miejscowości Kotów (na NW od Birczy) na Pogórzu Przemyskim.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja menilitowa (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: skarpa niszy wielkiego osuwiska w Kotowie.

WIEK: oligocen dolny.

OPIS: cienko warstwowane rogowce czarnobrązowe, lokalnie przeławicone skrzemionkowanymi łupkami menilitowymi. Ogniwo zastępowane jest obocznie przez ogniwo piaskowców z Borysławia (og). Od dołu graniczy z łupkami ogniwa łupków (podrogowcowych) z Jamnej Dolnej (og), a od góry przykryte jest przez margle skrzemionkowane ogniwa margli z Dynowa (og). Miąższość: 15–40 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Karpaty Zewnętrzne — jednostka skolska.

ogniwo rudińskie (og)



AUTOR: Birkenmajer 1977.

POCHODZENIE NAZWY: od miejscowości Rudina (zachodnia Słowacja).

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja z Kapuśnicy (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: skałka Brodno w Rudinie, zachodnia Słowacja.

WIEK: alb.

OPIS: łupki margliste szare, szaroniebieskie i czarne, rzadko czerwone lub pstre, z przewarstwieniami wapieni marglistych masywnych lub cienko warstwowanych, drobnoziarnistych lub pelitowych, zielonych, plamistych; obecne są przewarstwienia drobnoziarnistych piaskowców oraz zlepieńców (sekwencja fliszoidowa). Granica dolna jednostki przebiega w stropie ostatniej wkładki wapieni rogowcowych ogniwa brodniańskiego (og); granica górna umiejscowiona jest powyżej ostatniej cienkiej, regularnej wkładki zielonych wapieni plamistych. Miąższość: 3–25 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Pieniny — sukcesja pienińska, braniska, czertezicka i niedzicka.

UWAGI: nieformalnymi odpowiednikami ogniwa są warstwy rudińskie (Scheibner 1967, 1968) oraz górna część „warstw z Globigerina i Radiolaria” (Birkenmajer 1953).

ogniwo siecińskie (og)



AUTOR: Szyperko-Teller 1982.

POCHODZENIE NAZWY: od jeziora Siecino koło Drawska Pomorskiego.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja barwicka (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: wiercenie Połczyn IG 1, gł. 1771,5–1744,3 m (pow. świdwiński, woj. zachodniopomorskie).

WIEK: trias dolny.

OPIS: różnobarwne, miejscami szare iłowce wapniste i margle, naprzemianległe z wapieniami i wapieniami marglistymi, w części najwyższej — o charakterystycznej teksturze gruzłowej; w środkowej części ogniwa występują nieliczne wkładki piaskowców drobnoziarnistych. W utworach ogniwa spotyka się okruchy zwęglonych szczątków roślin oraz nieoznaczalne szczątki fauny (?małżów). Granica dolna ogniwa przebiega na kontakcie fioletowych mułowców ilastych z niżej leżącym wiśniowym piaskowcem drobnoziarnistym; granica górna przebiega w spągu kilkumetrowej warstwy wapieni rozpoczynającej profil wapienia muszlowego.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Polska NW.

UWAGI: utwory ogniwa zaliczane są do retu; nieformalnym odpowiednikiem ogniwa jest ret C (Szyperko-Śliwczyńska 1966).

ogniwo soli z Krośniewic (og)



AUTOR: Gajewska (in: Senkowiczowa 1979).

POCHODZENIE NAZWY: od miejscowości Krośniewice koło Kutna.

JEDNOSTKA NADRZĘDNA: formacja wągrowiecka (fm).

JEDNOSTKI PODRZĘDNE: brak.

SYNONIMY: brak.

STRATOTYP: wiercenie Książ Wielkopolski IG 2.

WIEK: trias górny.

OPIS: sól kamienna biała, czasami lekko różowa, z przerostami i pojedynczymi wkładkami iłowców ciemnoszarych z anhydrytem. W kierunku zachodnim sól kamienna stopniowa zanika. Ogniwo obocznie przechodzi w iłowce esteriowe lub margle dolomityczne. Od góry i dołu ogniwo kontaktuje z utworami ilastymi formacji wągrowieckiej (fm). Miąższość soli kamiennej w ogniwie waha się od 50 do 260 m.

OBSZAR WYSTĘPOWANIA: Niż Polski.
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • © sanaalar.ru
    Образовательные документы для студентов.