.RU
Карта сайта

Речица в сентябре На рассвете - Са старажытных часоў вядома аксіёма, што ў адну І тую ж раку, як І ў жыццё, нельга...

Речица в сентябре

На рассвете


вплывает твоя кантилена в смятенное осенью сердце

город мой на Днепре (при холодных ветрах – в непогоду –

на солнце – в дни ясные –

чистый и звонкий) Еще? Персонаж

из разыграннйо временем пьесы

букет из полыни крапивы жасмина и мяты –

в довольно почтительном возрасте –

провинциальный и тихий

(а еще эти улицы –

утыканные лестничными аркадами деревьев

тротуары –

вытянутыя в продолговатую линию зимних предснаменований)

и уже не такой как вчера здесь уклад

жизни Быт не такой

Не такая – как прежде – судьба

Ты открыт для друзей и забот задушевной беседы – и все-таки грусть

отчего-то (неясная)

так прихватила что жуть

Мое сердце навеки с тобой

Для тебя

для тебя (ты же знаешь об этом!) играет сейчас

и всегда

и всю жизнь напролет

мой собрат Менестрель

на своей удивительной флейте с пронзительнейшим подголоском

сонату волшебника Баха

горланит побудку трубач на сигнальной трубе

Для тебя – ты же знаешь

Падобнае характэрна і для беларускамоўнай кнігі (пакуль што рукапіснай) «Вясковая скрыпка кахання» (1982–1990, як пазначыў сам аўтар), дзе да агульначалавечых рэалій дабаўляюцца алюзіі на Максіма Багдановіча, Якуба Коласа, Янкі Купалы. У структуры твора ўключаны відмы, фантазіі, інтрадукцыі ў народным стылі, песні, нават вясковыя дрындушкі, харал «Ave, Maria», «Малітва дзяцей Роспачы», казанне «Адкуль мы пайшлі». Усё гэта робіць твор адметным і цікавым, а шматузроўневая, шматпрыступкавая будова прымушае працаваць фантазію чытача, выклікае плынь самых разнастайных асацыяцый.

Вясковая скрыпка кахання


Скрыпка ў хлапечых руках – чараўніца. На зайздрасць

усім,

хто, паслухаўшы спеў інструмента, жадае

прызнацца ў каханні да Музыкі

сэрцу

і аднавяскоўцам.

імгненне, лічы,

быццам цягнецца цэлую вечнасць. Мінаюць стагоддзі

і людзі,

а тыя шчаслівыя гукі ў паветры ляцяць, нібы ластаўкі

ці бусляняты (паколькі, магчыма

шкляное люстэрка Сусвету

ва ўсім наваколлі ізноў абуджае напеў мілагучны;

раз-пораз шымкуе у зеллі цвыркун,

а дзяўчынкі-гарэзы пад ліпаю пехкай і клёнам,

якім адвячоркам

заводзяць свае карагоды з хрушчамі).

І пляжыць мелодыя ў неба!

І сэрца да грэшнай зямлі прыпадае


ў часіну спаткання з каханнем.

З каханнем.

Пішучы па-руску і па-беларуску, ён як бы ўдвайне пашырае свой паэтычны сусвет, бо ў кожным увасабленні выступае адметным і своеасаблівым творцам. У беларускім свеце ён больш рэчыўны, як і традыцыйная беларуская паэзія ўвогуле. Хаця і тут нельга гаварыць пра прыземленасць ці паэзію штодзённых будняў – Леанід Баранаў паэт тонкай асацыяцыі, думкі, настрою. Таму яго ў першую чаргу хвалюе не сам прадмет, а тыя пачуцці, што ён выклікае, калі трапляе ў поле зроку адоранай натуры. Гэта асабліва заўважна ў супастаўленні з празмернай ускладнёнасцю рускамоўнай творчасці. Невыпадкова Н. Лушчык назвала зборнік «Просто голос» кнігай «для посвященных, это приглашение к узнаванию, сопоставлению эстетических, философских положений, концепций, универсалий, преломленных в духовном, интеллектуально, шире – личностном – зеркале «талантливого» читателя, с этим же рядом в трактовке автора».

Паланез Агінскага


Спалоханы слых ціха так, нетаропка,

крадзецца да сэрца, кранаецца скроняў,

а потым – шалёны, не цягнецца – йрвецца,

глытнуўшы паветра з узнятых далоняў.

Прыгадваю сны, пацалунак жанчыны –

усё, як звычайна… Ляціць у далеч рэха…

і хіліцца бэз да палеглай шыпшыны…

і чуецца ў небе вясёлы рэй смеху…

І зорка з нябёсаў – адзіная ў свеце! –

глядзіць на пагоркі, на пожні і хаты.

(А недзе віруюць вайна, ліхалецце.

Над дахамі – Роспачы коршак крылаты…)

На гэтым прамежку сляпой адзіноты

няма ні спакою, ні долі спагаднай:

адна толькі горыч, праклён і турботы.

Але ж ёсць і нехта, хто прагне зацята
не смерці, а МУЗЫКІ: той, бессмяротнай –

што хлыне якраз у аксамітавы вечар,

узняўшыся раптам над вечна самотай

жыцця, над усёй чалавечай цямрэчай.
П
Alma mater universitatis
эўна, ніводная ВНУ Беларусі не ўзгадавала столькі бардаў, колькі Гомельскі універсітэт: Эдуард Акулін, Зміцер Вінаградаў, Андрэй Мельнікаў, Зміцер Сасноўскі, Вольга Цярэшчанка, Ганна Чумакова... Менавіта ў нашай ВНУ быў створаны першы беларускамоўны гурт.

Шляхетная казка мінуўшчыны




2014-07-19 18:44
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • Контрольная работа
  • © sanaalar.ru
    Образовательные документы для студентов.